Дано:
Дыууæ кæнæ фылдæр хуымæтæг хъуыдыйадæй арæзт хъуыдыйад хуыйны вазыгджын. Хуымæтæг хъуыдыйæдтæн куыд вазыгджын хъуыдыйады хæйттæн баззайы æрмæстдæр сæ предикативондзинады категори, уымæ гæсгæ сæ хонынц предикативон хæйттæ, кæнæ иуæгтæ.
Вазыгджын хъуыдыйæдтæ арæзт вæййынц дыууæ æмæ фылдæр предикативон хæйттæй (хуымæтæг хъуыдыйæдтæй). Уыцы хæйттæ баст æрцæуынц:
1) бæттæгтæ æмæ бæттæг дзырдты руаджы,
2) æнæ бæттæгтæ æмæ бæттæг дзырдтæй. Уымæ гæсгæ вазыгджын хъуыдыйæдтæ сты дыууæ хуызы: бæттæгджын вазыгджын хъуыдыйæдтæ æмæ æнæбæттæг вазыгджын хъуыдыйæдтæ: Кæд ам нæй, уæд Борæйы афæрс; Сымах фæсивæд стут, мах цахъхъæн стут, фæлæ уæм кæнæ хистæр нæй, кæнæ æгъдаудæттæг; Дæларв æй бавæрæм: Донбеттырты хæрæфырт уыди (Н.к.).
Бæттæгджын хъуыдыйæдтæ, сæ хæйттæ цавæр бæттæгтæ æмæ бæттæг дзырдтæй баст уой, уымæ гæсгæ дих кæнынц дыууæ къордыл.
БАБÆТГÆВАЗЫГДЖЫН ХЪУЫДЫЙАДЫ хæйттæ сты æмсæр, иу хай иннæйы дæлбар нæу: Сæхи фæхонынц бирæтæ уæздан, фæлæ сæм иу уæздан ми дæр нæ вæййы (П.Г.). Домгæвазыгджын хъуыдыйады та иу хай у иннæйы дæлбар: Хъысмæтæй дæм цы хал æрхаудта, уый дын кæй аххос у? (П.Г.) Фыццаг хъуыдыйады хæйттæ сты хæдбар, фæлæ хæйтты ис, иу сæ чи кæны, ахæм фæрæзтæ. Зæгъæм, номивæг сæм амоны фыццаг хъуыдыйады сæйрат «бирæтæ»-м. Хуымæтæг хъуыдыйады ивд æрцыди дзырдты рæнхъæвæрд æ.æнд. Дыккаг хъуыдыйады фыццаг предикативон иуæг у дыккаджы дæлбар, иннæмæй та сæйраг хайы мидис дæр æнæ дæлбар хайæ æххæст нæу, амонæн дзырд уый хъæуы фæбæлвырддæр кæнын. Афтæмæй, дыууæ хайы дæр æнæ кæрæдзи æххæст не сты.
ДОМГÆВАЗЫГДЖЫН ХЪУЫДЫЙАДЫ бæттæгтæ æмæ бæттæг дзырдтимæ æмахаст сты сæйраг хъуыдыйады æвæрд ахастон номивджытæ æмæ номивæгон фæрсдзырдтæ: Лæджы ном сæ æвгъау кæмæн у, уый дæр æдзух мæнмæ кæсы сæрбæрзондæй (П.Г.); Махмæ, минæвар кæмæ æрбацæуат, ахæм чызг нæй (Ц.М.); Арсæгтæ, ирон æгъдаумæ гæсгæ куыд æмбæлы, афтæ бакодтой (Ц.М.). Ацы хъуыдыйæдты ахæм æмахастон дзырдтæ сты: уый, ахæм, афтæ. Вазыгджын хъуыдыйады хæйтты 'хсæн ахастытæ равдисыны фæрæз у хæйтты æвæрд кæрæдзимæ гæсгæ. Сæ бынæттæн сын куы баивæн вæййы, куы та нæ. Зæгъæм, хъуыдыйады: Сæ тæригъæдæй бирæгъ дæр нынниуид, ныхъхъæрзид арс, зæхх æскъуынид (П.Г.) – предикативон хæйттæн сæ бынæттæ баивæн ис, фæлæ хъуыдыйады: Лæгæн ма гал куы бакусы, уæд ын хъæмпы хал ратты (П.Г.), – уый гæнæн нæй. Куы сæ ивæм, уæд хъуыдыйад æндæр хуызы рацаразын бахъæудзæн. Хæйтты бастдзинады фæрæз ма сты ахæм дзырдтæ, дыууæ хайы æнгомдæр чи бæтты: Хъуыдыйады: Сымахæн адæймаг уæд дæн, уæ быны дон куы бацæуы (П.Г.) – ахæм дзырдтæ сты номивджытæ сымахæн æмæ уæ.

Ответ:
Предложение, состоящее из двух или более простых предложений, называется сложным. Поскольку у простых предложений как частей сложного предложения остаётся только категория предикативности, их называют предикативными частями, или единицами.
Сложные предложения состоят из двух и более предикативных частей (простых предложений). Эти части связываются:
1) посредством союзов и союзных слов,
2) без союзов и союзных слов. В связи с этим сложные предложения бывают двух видов: союзные сложные предложения и бессоюзные сложные предложения: Если его здесь нет, то спроси Борэ; Вы молоды, мы стары, но у вас нет ни старшего, ни того, кто даёт наставления; Положим его под землю: он был племянником Донбеттыра (Н.к.).
Союзные предложения, в зависимости от того, какими союзами и союзными словами связаны их части, делятся на две группы.
В СЛОЖНОСОЧИНЁННОМ ПРЕДЛОЖЕНИИ части равноправны, одна часть не подчинена другой: Многие называют себя благородными, но у них нет ни одного благородного поступка (П.Г.). В СЛОЖНОПОДЧИНЁННОМ ПРЕДЛОЖЕНИИ же одна часть подчинена другой: В чём твоя вина в том, что тебе выпала такая доля по судьбе? (П.Г.) Части первого предложения являются независимыми, но в частях есть средства, которые их объединяют. Например, местоимение указывает на подлежащее «многие» в первом предложении. В простом предложении изменился порядок слов и т.д. Второе предложение, первая предикативная единица подчинена второй, иначе содержание главной части не является полным без придаточной части, указательное слово нуждается в уточнении. Таким образом, обе части не являются полными без друг друга.
В СЛОЖНОПОДЧИНЁННОМ ПРЕДЛОЖЕНИИ с союзами и союзными словами связаны относительные местоимения и местоименные наречия, расположенные в главном предложении: Тот, кому имя мужчины постыдно, всегда смотрит на меня высокомерно (П.Г.); У нас нет такой девушки, к которой вы могли бы прийти как послы (Ц.М.); Арсаги, как подобает по иронскому обычаю, так и поступили (Ц.М.). В этих предложениях такими относительными словами являются: тот, такой, так. Средством выражения отношений между частями сложного предложения является расположение частей относительно друг друга. Их места иногда можно менять, а иногда нет. Например, в предложении: От их жалости и волк бы заплакал, медведь бы зарычал, земля бы раскололась (П.Г.) – места предикативных частей можно менять, но в предложении: Если бык работает на человека, то он даёт ему горсть соломы (П.Г.) – это невозможно. Если их поменять, то предложение придётся перестраивать по-другому. Средством связи частей также являются такие слова, которые теснее связывают две части: В предложении: Я буду человеком для вас, когда вода дойдёт до ваших ног (П.Г.) – такими словами являются местоимения «вам» и «ваших».